‘Dé Luain is Dé Máirt’

Tráth éigint do bhí duine beag ann go raibh drún air. Ní dheineadh sé puinn oibre. ‘Sé an rud is mó ar go n-oibríodh sé, ag bailiú shlat agus ag déanamh ciseán agus á ndíol. Lá éigint dá raibh sé ag bailiú na slat do ráinigh dó a bheith á ngearradh in aice leasa a bhí ann, agus d’airigh sé istigh sa lios an rócháinín amhráin, go deas binn, ach b’é a raibh san amhrán:

‘Dé Luain is Dé Máirt,
Dé Luain is Dé Máirt,
Dé Luain is Dé Máirt…’

Do lean an rud mar seo, agus ní thaitin leis an chuma go raibh an t-amhrán. Do chuir sé féin tuilleadh as an Luan agus an Mháirt – ‘Is Dé Céadaoin!’ a dúirt sé.

‘Airiú, rith amach,’ a dúradh, ‘agus féach cé a shocraigh an t-amhráinín dúinn. Tá sé ana-dheas anois:

“Dé Luain is Dé Máirt is Dé Céadaoin.”‘

Do tháinig duine amach agus chonaic sé an duine beag so amuigh agus an drún air. Isteach leis. D’inis sé cad é an saghas duine a bhí amuigh: ‘Airiú, firín beag,’ a dúirt sé, ‘agus drún air.’

‘Téir amach,’ a dúirt sé, ‘agus bain de an drún.’ Amach leis agus do bhain de an drún. D’imigh dé abhaile go meidhreach díreach fonnmhar, agus gan aon tuairisc ar a dhrún aige.

Do bhí fear eile ar an mbaile go raibh drún air, agus nuair a airigh sé é seo tháinig sé ag triall air féachaint arbh fhíor é. ‘Is fíor go maith,’ ar seisean, ‘agus b’sheo a raibh déanta agam-sa nuair a bhaineadar díom é.’

‘Ó, an dial blúire dhíom ná go raghaidh ann,’ a dúirt sé, ‘agus bainfid siad dhíom é.

D’árdaigh sé leis scian agus do lig air dul ag gearreadh slat timpeall an leasa. Níorbh fhada dhó ann in aon chor nuair a airigh sé an t-amhrán istigh:

‘Dé Luain is Dé Máirt,
Dé Luain is Dé Máirt,
Dé Luain is Dé Máirt is Dé Céadaoin.’

‘Is Déardaoin, leis!’ ar seisean.

Do hairíodh istigh é. ‘Rith amach,’ a dúirt an seana-bhuachaill istigh, ‘agus féach cé a loit ár n-amhrán.’

Amach le duine agus d’fhéach sé air. Chuaigh isteach arís agus d’inis: ‘Fear eile,’ a dúirt sé, ‘go bhfuil drún air.’

”Dhia an dial uaidh!’ ar seisean. ‘Do loit sé ár n-amhrán. Tóg leat amach an drún úd a bhainis don fhear eile agus cuir air é!’

Thóg sé leis amach é agus do chuir sé in áirde ar an ndrún a bhí air é!

D’fhill sé abhaile agus a dhá cheann i dtalamh ar fad leis an ndrún a bhí air; agus do gheallfainn dhuit, pé rud a dhein an lios, ná slata, gurbh fhearr leis go mbeadh fanta sa bhaile aige leis an t-aon drún amháin ná drún an fhir eile a bheith tabhartha aige leis as an lios!

Agus is minic a bhítí ag magadh fé mar gheall ar an drún na beirte a bheith air in inead déanamh lena dhrún féin!

14. Aa-Th. 503
The dwellers of a fairy ‘fort’ (lios) remove a hunchback’s hump as a reward for adding ‘Wednesday’ to their rhyme: ‘Monday, Tuesday. Monday, Tuesday,’ but punish another hunchback, who had spoiled their chant through adding the word ‘Thursday,’ by placing the discarded hump on top of his own.

Advertisements

Freagra

Líon amach do chuid faisnéise thíos nó cliceáil ar dheilbhín le logáil isteach:

Lógó WordPress.com

Is le do chuntas WordPress.com atá tú ag freagairt. Logáil Amach /  Athrú )

Pictiúr Google+

Is le do chuntas Google+ atá tú ag freagairt. Logáil Amach /  Athrú )

Peictiúr Twitter

Is le do chuntas Twitter atá tú ag freagairt. Logáil Amach /  Athrú )

Pictiúr Facebook

Is le do chuntas Facebook atá tú ag freagairt. Logáil Amach /  Athrú )

Ceangal le %s