Scéal ar Shagart

Scéal a bhíodh ag sean-daoine ar shagart a bhí chun Aifrinn a rá maidean Domhnaigh i séipéal éigint amuigh ar an dtuath. Do bhí cluith an Aifrinn curtha uime, agus ní raibh an pobal cruinnithe chuige fé mar ba mhaith leis. Dúirt sé leis féin: “Ní déarfad an tAifreann ar feadh sum neomataí féachaint an mbeadh níos mó des na daoine tagaithe.” Bhí saghas coille bige in aice an tséipéil. D’airigh sé an ceol amuigh sa choill mar a bheadh ceol éin. Chuaigh sé go doras agus d’fhéach sa treo inar airig sé an ceol, agus do dhruid tamall amach chun go bhfaigheadh radharc ar an éan a bhí ag cantaireacht. Fuair an t-éan ba dheise dá bhfeacaigh sé riamh agus níor airigh riamh aon cheol mar a bhí aige. D’éirigh an t-éan as an áit ina raibh sé, agus do dhruid uaidh tamall. Thosnaigh ar a chuid ceoil arís. Bhí ana-dhúil ag an sagart a bheith ag éisteacht leis, agus do lean tamall beag eile é, ach do chuimhnigh: “Tá an pobal cruinnithe anois,” a dúirt sé, “agus déarfaidh mé an tAifreann dóibh.”

D’fhill sé thar n-ais chun an tséipéil. Ní raibh aon phobal roimis, aon duine ach aon tseanduine amháin a bhí ag déanamh saghas éigint oibre in aice an tséipéil. D’fhiafraigh sé den tseanduine:
“Cár ghaibh an pobal a bhí ag cruinniú ansan chugam anois?”
“Ó, ní fheadar,” arsa an seanduine, “ní fheaca-sa aon phobal ann.”
“D’fhágas im dhiaidh iad,” a dúirt an sagart, “suim neomataí ó
shin: ní fheadar cár ghabhadar.”
“Ní fheadar-sa, leis,” arsa an seanduine, “ach tá scéal mór ar shagart a bhí anso cúpla céad bliain ó shin – gur ghaibh sé amach maidean Domhnaigh agus cluith an Aifrinn uime. Níor fhill sé riamh ó shin, agus ní fios d’éinne cár ghaibh sé.”

Ar chlos na bhfocal so don tsagart dhein seanóir críona caite dhe, agus do cailleadh é gan puinn moille.

Bhíodh an scéal so i measc na ndaoine, agus deiridís gur dócha gur de thoisc culaith an Aifrinn a bheith uime ag leanúint an éin gurb ea nár fhill sé. Ní fhéadadh na daoine aon tuairim a thabhairt cé acu éan ós na Flaithis an t-éan so nó, b’fhéidir, saghas mallaithe éigint eile a bhí ar thí díobháil a dhéanamh don tsagart.

 

A a-Th. 47Ir A
A priest vested for Mass awaits the arrival of the congregation in a wood close by and listens to a bird’s song. When he returns, as he thinks after a few moments, he finds no one in the church but an old man and from him he learns that there is a tradition locally of a priest who had disappeared 200 years before. On hearing this, the priest becomes a withered old man and dies.

This is the well-known legend of the Monk and the Bird, which has been studied in a delightful monograph by Professor L. L. Hammerich of the University of Copenhagen-Munken og Fuglen: En Middelalderstudie. Copenhagen, 1933.

Advertisements
Ranganna: Scéalta, Uncategorized. Clibeanna: . Buan-nasc.

Freagra

Líon amach do chuid faisnéise thíos nó cliceáil ar dheilbhín le logáil isteach:

Lógó WordPress.com

Is le do chuntas WordPress.com atá tú ag freagairt. Logáil Amach / Athrú )

Peictiúr Twitter

Is le do chuntas Twitter atá tú ag freagairt. Logáil Amach / Athrú )

Pictiúr Facebook

Is le do chuntas Facebook atá tú ag freagairt. Logáil Amach / Athrú )

Pictiúr Google+

Is le do chuntas Google+ atá tú ag freagairt. Logáil Amach / Athrú )

Ceangal le %s